13.11.2018
Ta dziewczyna naprawdę potrafiła doprowadzić mnie do szału, jednak... Zgodziłaby się? Może ona tak, ale inni nie. Więc z kim bym współpracował gdybym nikogo nie przemieniał tak jak Ruvik niegdyś moich rodzicieli? Jak bym przeżył, skoro odległe kraje mają w zamiarze zabicie wszystkich przemienionych? Gdyby było ich za mało, w końcu dotarliby i do mnie, a z ich zbrojną siłą nie miałoby szans nawet moje metamorficzne ciało, pozornie niemożliwe do pokonania przez pojedyncze jednostki.
To Ruvik wszystko rozpoczął, nie ja. Gdyby nie on, byłbym normalny i nie musiałbym się bronić. Nikt tego nie rozumie, ponieważ nikt nie stoi na tyle wysoko jak ja, by ujrzeć to, co nam zagraża. Tymczasem mogę tylko tworzyć armię, którą posłużę się w opanowaniu być może całego świata. I nie obchodzi mnie co myślą o tym zwyczajni ludzie, tak jak nie obchodziło to Ruvika.
Rozmyślałem nad słowami dziewczyny, zostawiając ją w tyle, za sobą. Przecież powiedziała, że może by się zgodziła... Więc i tak nie ucieknie. Gdyby tylko wszyscy mieli taki tok myślenia jak ona, byłoby o wiele prościej.
Usłyszałem, jak Jolanta dogania mnie z tyłu, więc odwróciłem w jej stronę spojrzenie. To był jednak zły ruch, gdyż nie zdążyłem zareagować na spadającą przede mną gałąź. No i dostałem. Stałem tak, w osłupieniu, czując jak uderzenie poprawia szyszka. Gotowało się we mnie. Uniosłem spojrzenie lodowatych oczu w górę, aby poznać przyczynę tej jakże nagłej sytuacji i ujrzałem... Dzieciaka. Małego chłopca, trzymającego się mocno drzewa i patrzącego na mnie z góry wielkimi, przerażonymi oczami. Zacisnąłem w zdenerwowaniu zęby.
– Złaź stamtąd, ale to już! – warknąłem rozzłoszczony.
– Nie tak ostro, to dziecko. – Jolanta zareagowała od razu, ustawiając się pod drzewem obok mnie. – Boi się.
– Nie obchodzi mnie to, jak zaraz sam stamtąd nie zejdzie, to ściągnę go na ziemię siłą! – złapałem się drzewa, już mając zamiar się wspinać i spełnić swoje słowa.
Jolka? 😏😏
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz