Początkowo reakcja dziewczyny mnie zaskoczyła, jednak zapewne jej wytłumaczeniem była klaustrofobia lub coś w tym stylu. Miałem jednak dzięki temu cichą nadzieję, że wędrówka przez las w jej towarzystwie minie dosyć spokojnie. Jakże złudne okazało się to uczucie, kiedy już przy pierwszym przystanku zaczęły się jej komentarze na mój temat. „A dlaczego to robisz?”, „Przemieniasz niewinnych”, „Bo nuda to bardzo głupi powód...”.
Ogarnęła mnie irytacja. Przecież ona i tak nic nie zrozumie, widać czyją trzyma stronę.
- Ja bym tego tak nie nazwał. - wtrąciłem pomimo jej wyraźnej niechęci do dalszej rozmowy.
- W takim razie jak? - odszczeknęła niemal od razu, mierząc mnie gniewnym spojrzeniem swych ciemnych oczu. Wyglądała jak typowa Indianka, zwłaszcza z tym wyrazem twarzy. Pocahontas walcząca o uwolnienie swojego ludu...
Westchnąłem.
- Niektórzy po prostu nie doceniają tego, co im daję. Są tak zacofani, że wydaje im się to dziełem niemal samego szatana. Jednak nauka podąża cały czas przed siebie, nie czarujmy się. - wstałem, powolnym krokiem z założonymi na piersiach rękami idąc przed dziewczyną w zamyśleniu. - Są jednak i tacy, którzy uważają mój dar za coś wspaniałego. - uniosłem brew, zwracając się przodem ku niej. - I wcale nie jest takich wyjątków mało. Poza tym przyznaj, każdy z nas wiedział, że kiedyś do tego dojdzie. Że rasa inteligentnych ludzi nie będzie jedyną taką na tym świecie. Prędzej czy później to musiało się stać, ale spokojnie. To tylko strach przed czymś obcym powoduje w zmetamorfizowanych ludziach takie działania jak sprzeciw. W końcu to zrozumieją. - dokończyłem, spoglądając na towarzyszkę. Po krótkiej chwili ciszy opuściłem jednak wzrok i odwróciłem się tyłem do niej.
- Wojownicy nie potrzebują mojej pomocy do ogarnięcia tego powstania, poszukamy sobie innego zajęcia. - zdecydowałem, mając dziwne wrażenie, że jednak ze strony Jolanty to nie koniec rozmowy. Chociaż... może jednak się myliłem?
Jolka? ^^
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz